ساختمان تفریحی-اقامتی شهرک سروش در شمال کشور، به‌عنوان نقطه تلاقی عملکردگرایی، اقلیم‌گرایی و حس مکان شکل گرفته است. این پروژه به‌عنوان مرکز رفاهی و خدماتی یک شهرک خصوصی با ۷۰ ویلای مسکونی طراحی شده و نقش مکملی برای زندگی ساکنین این جامعه‌ کوچک ایفا می‌کند. مجموعه شامل سالن‌های بدنسازی، ماساژ، استخر و حمام ترکی، رستوران، کافی‌شاپ، سالن بازی پوکر و مجموعه‌ای از سوئیت‌های اقامتی (دوبلکس، یک‌خوابه و استودیو) برای میزبانی از مهمانان شهرک می‌باشد.

در فرآیند طراحی، یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، ایجاد هویتی معمارانه برای این مرکز چندعملکردی بود؛ هویتی که در عین عملکردگرایی، از بستر طبیعی و فرهنگی منطقه نیز برآمده باشد. از همین‌رو، تیم طراحی با نگاهی اقلیمی و بومی، بخشی از سطوح پروژه را با استفاده از «شالی» (بقایای خشک‌شده ساقه‌های برنج) کاور کرده‌ است.

استفاده از شالی در نما نه صرفاً یک انتخاب زیبایی‌شناسانه، بلکه پاسخی است به لزوم تهویه طبیعی، محافظت در برابر رطوبت و کاهش انتقال حرارت در اقلیم مرطوب شمال. این متریال سنتی که قرن‌هاست در ساخت خانه‌های روستایی منطقه به‌کار می‌رود، در این پروژه به شکلی معاصر بازخوانی شده تا ضمن حفظ روح بومی، به زبان معماری امروز وفادار بماند.

یکی از اهداف کلیدی در طراحی، ایجاد دید حداکثری به دریا و منظر طبیعی بیرون در فضاهای اصلی پروژه بوده است؛ بازشوهای وسیع، تراس‌های عمیق، و جهت‌گیری مناسب فضاها، تجربه‌ی حضور در مجموعه را با حس ارتباط مداوم با طبیعت پیرامون همراه می‌کنند.

این تمایز عملکردی نه تنها در جانمایی فضایی لحاظ شده، بلکه در طراحی جداره‌ها، دسترسی‌ها و حتی متریال‌گذاری نیز بازتاب یافته است.

سازه‌های چوبی نمایان در سقف‌ها و سطوح کنسول‌شده، در کنار خطوط افقی کشیده و احجام باکس‌مانند، کمک کرده‌اند تا توده‌ی معماری هم‌زمان در زمین بنشیند و از آن برخیزد. فضاهای باز و نیمه‌باز، تراس‌های وسیع، و استفاده از شفافیت در جداره‌ها، امکان تنفس، دید و ارتباط مستمر با طبیعت پیرامون را فراهم کرده‌اند.

در نهایت، ساختمان تفریحی-اقامتی شهرک سروش تلاشی است برای ساخت معماری‌ای که در آن عملکرد، اقلیم، متریال و تجربه انسانی در یک تعادل ظریف با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند.