با گسترش شهرک‌های ویلایی و افزایش نیاز به فضاهای اشتراکی باکیفیت، پروژه طراحی ساختمان خدماتی–تفریحی شهرک سروش در پاسخ به همین ضرورت شکل گرفت. این پروژه در زمینی خام در قلب یک شهرک ویلایی با حدود ۷۰ قطعه تعریف شد و هدف آن، خلق مرکزی چندمنظوره برای تأمین نیازهای رفاهی، اقامتی و تفریحی ساکنین و مهمانان بود.

در گام‌های نخست طراحی، تمرکز اصلی بر این بود که فرم معماری در پاسخ به بستر، عملکرد، اقلیم و منظر شکل بگیرد. زمین پروژه در مقابل یک بلوار اصلی و مشرف به چشم‌انداز دریاست؛ از همین‌رو، فضاهایی که نیاز به ارتباط بصری گسترده‌تر، حضور اجتماعی و نور طبیعی بیشتری داشتند—نظیر باشگاه بدنسازی، استخر، سالن بازی و کافه–رستوران—در سمت مشرف به دریا جانمایی شدند.

در نقطه‌ی مقابل، فضاهایی با نیاز به حریم خصوصی و آرامش، نظیر سوییت‌های اقامتی یک‌خوابه، دوخوابه و دوبلکس، سالن ماساژ و فضاهای خدماتی و پشتیبانی در بخش عقبی ساختمان طراحی شدند تا آرامش بصری و عملکردی کاربران در بالاترین حد حفظ شود.

از دیگر ملاحظات اساسی طراحی، توجه به حریم بصری ساختمان‌های اطراف بود. با درنظر گرفتن موقعیت مجموعه در دل یک شهرک و مجاورت با سایر قطعات ویلایی، برای جلوگیری از برهم‌زدن حریم هوایی و دید مجاورین، دو دیوار جانبی ساختمان به‌صورت دیوارهای برشی طراحی شدند. این دیوارها ضمن تقویت سازه، نقش مهمی در کنترل دید، افزایش خلوت بصری، و تعریف مرز معماری ایفا می‌کنند.

مبانی طراحی این مجموعه بر پایه‌ی توازن بین توده و فضا، تضاد بین سطوح صلب و شفاف، و خوانش معاصر از مصالح، نور و هندسه شکل گرفته است. استفاده از احجام ساده، شکست‌های حجمی، کنسول شفاف استخر و حضور طبیعت درون‌زا در فضاها، تجربه‌ای متفاوت و چندلایه برای کاربران فراهم می‌آورد.