الهام این پاویون از نمازخانه پارک لاله، اثر ماندگار کامران دیبا گرفته شده است؛ نمونه‌ای که نشان می‌دهد چگونه یک فرم ساده‌ی مکعبی می‌تواند فراتر از هندسه‌ی خالص، بستری برای تجربه‌ای جمعی، فرهنگی و معنایی شود.

در این پروژه، مکعب اولیه به دو حجم متقارن تقسیم شده است. اما این تقارن به معنای هماهنگی نیست، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از دوگانگی و تضاد به‌کار رفته است؛ دوگانه‌ای که در سیمای تهران معاصر همواره حضوری پررنگ دارد: گذشته در برابر حال، حافظه در برابر فراموشی، امید در برابر بحران.

این دو مکعب بر بستری آبی قرار گرفته‌اند؛ بستری که خود دو معنا را در بر می‌گیرد:

از یک سو استعاره‌ای است از زمین فرونشسته و بحران آب که پیکره‌ی تهران را تهدید می‌کند، و از سوی دیگر همچون آینه‌ای سیال عمل می‌کند که شهر را بازتاب می‌دهد و واقعیت را دگرگون‌شده به چشم بیننده می‌نمایاند.

هر مکعب به پرده‌ای برای نمایش بدل شده است. بر سقف یکی از آن‌ها با ویدئوپروژکشن، تصویری از تهران گذشته به نمایش درمی‌آید و بر دیگری تهران امروز. این تصاویر تنها بر سطوح معماری نمی‌مانند، بلکه در آب زیرین بازتاب می‌یابند و لایه‌ای دوم از تجربه را می‌آفرینند؛ تجربه‌ای که میان واقعیت و انعکاس، ایستایی و سیالیت، به نوسان درمی‌آید.

پاویون از ورود مخاطب به درون خود پرهیز می‌کند و در عوض او را به پیرامون می‌کشاند؛ به جایی که نظاره‌گر می‌ایستد و شهر را در آینه‌ی خود بازمی‌شناسد. این دعوت به مکث و مشاهده خود استعاره‌ای است از وضعیت جامعه‌ی امروز: جامعه‌ای که بیش از آنکه درگیر کنش باشد، به نظاره محدود شده و همین انفعال، بخشی از بحران شهر را بازتولید کرده است.

در نهایت، پاویون «آینه تهران» کوششی است برای بیان تنش‌های پنهان در بطن شهر با زبانی استعاری و معمارانه؛ تلاشی برای آنکه دوگانگی تهران نه در قالب آمار و اعداد، بلکه در قالب تجربه‌ای فضایی و جمعی به نمایش درآید.