ساختمان خدماتی 62

پروژه «ساختمان خدماتی شماره ۶۲ سروش» به‌عنوان مرکز تفریحی، رفاهی و اقامتی یک شهرک خصوصی با ۷۰ ویلای مسکونی در شمال کشور طراحی شده است. هدف اصلی پروژه، ایجاد مجموعه‌ای چندعملکردی برای پاسخ‌گویی به نیازهای ساکنان و مهمانان شهرک بوده است؛ مجموعه‌ای که ضمن تأمین امکانات رفاهی و تفریحی، هویتی معمارانه متناسب با بستر طبیعی، فرهنگ بومی و شرایط اقلیمی منطقه داشته باشد.

معماری پروژه بر پایه سازمان‌دهی عملکردهای متنوع، توجه به اقلیم مرطوب شمال و ایجاد ارتباط مستقیم با منظر طبیعی شکل گرفته است. مجموعه شامل سالن بدنسازی، ماساژ، استخر و حمام ترکی، رستوران، کافی‌شاپ، سالن بازی پوکر و سوئیت‌های اقامتی در قالب واحدهای دوبلکس، یک‌خوابه و استودیو است. تنوع این کاربری‌ها، ضرورت ایجاد ساختاری منسجم برای تفکیک فضاهای خصوصی و عمومی را به یکی از موضوعات اصلی طراحی تبدیل کرده است.

در سازمان‌دهی فضایی ساختمان، عملکردها بر اساس میزان فعالیت، نیاز به آرامش و ارتباط با محیط پیرامون در دو بخش اصلی جانمایی شده‌اند. فضاهای آرام و خصوصی مانند سوئیت‌های اقامتی، سالن ماساژ و حمام ترکی در بخش جنوبی و پشت ساختمان قرار گرفته‌اند تا از مسیرهای پرتردد و آلودگی صوتی محیط بیرون فاصله داشته باشند. در مقابل، فضاهای اجتماعی و پرتردد مانند رستوران، کافی‌شاپ و سالن بازی در بخش شمالی مجموعه قرار دارند تا از دید گسترده به دریا و ارتباط مستقیم با منظر طبیعی بهره‌مند شوند. این تفکیک عملکردی در طراحی دسترسی‌ها، جداره‌ها و نحوه شکل‌گیری فضاهای باز و نیمه‌باز نیز تأثیرگذار بوده است.

یکی از رویکردهای اصلی طراحی، استفاده از مصالح بومی در قالب زبانی معاصر بوده است. در بخش‌هایی از نمای ساختمان، از «شالی» یا بقایای خشک‌شده ساقه‌های برنج استفاده شده که ریشه در شیوه‌های سنتی ساخت‌وساز منطقه دارد. به‌کارگیری این متریال با هدف ایجاد هویتی متناسب با بستر فرهنگی شمال کشور و پاسخ‌گویی به شرایط اقلیمی، از جمله تهویه طبیعی، محافظت در برابر رطوبت و کاهش انتقال حرارت صورت گرفته است. ترکیب این پوشش بومی با سطوح ساده و احجام هندسی، پیوندی میان معماری سنتی منطقه و بیان معاصر ساختمان ایجاد می‌کند.

در شکل‌گیری حجم پروژه، بهره‌گیری حداکثری از نور طبیعی و چشم‌اندازهای پیرامون اهمیت ویژه‌ای داشته است. بازشوهای وسیع، تراس‌های عمیق و جهت‌گیری فضاهای اصلی به سمت دریا و جنگل، ارتباط بصری میان داخل و خارج را تقویت می‌کنند. همچنین ایجاد فضای خالی مرکزی در ساختمان، امکان نفوذ نور طبیعی به طبقات داخلی و حرکت عمودی جریان هوا را فراهم کرده است. استفاده از پوسته‌های سایه‌انداز در نما نیز با هدف کنترل تابش مستقیم خورشید و بهبود کیفیت نور فضاهای داخلی در نظر گرفته شده است.

در طراحی فرم ساختمان، ترکیب احجام باکس‌مانند، امتدادهای افقی و سطوح کنسول‌شده، ساختاری منسجم و متناسب با مقیاس مجموعه ایجاد کرده است. سقف‌های پیش‌آمده با عناصر چوبی نمایان، در کنار شفافیت جداره‌ها و تراس‌های سبز، به تعدیل نور، ایجاد فضاهای نیمه‌باز و تقویت ارتباط ساختمان با طبیعت پیرامون کمک می‌کنند. تنوع سطوح باز و بسته و استفاده از متریال‌های متناسب با اقلیم نیز در شکل‌گیری هویت معماری پروژه نقش داشته‌اند.