استراحتگاه یار

پروژه «استراحتگاه یار» در دل طبیعت نوشهر و در حیاط یک ویلای موجود شکل گرفت. این پروژه به سفارش کارفرما و با هدف ایجاد فضایی مستقل و تفریحی، پیش از آغاز بازسازی ویلای اصلی طراحی شد. خواسته اصلی این بود که ابتدا فضایی کوچک، کامل و قابل استفاده ساخته شود تا در طول فرآیند بازسازی ساختمان اصلی، خانواده همچنان امکان حضور و استفاده از سایت و امکانات آن را داشته باشند.

معماری پروژه از دل همین نیاز، محدودیت‌های سایت و تمایل به سادگی و انسجام عملکردی شکل گرفت. به‌جای طراحی یک بنای موقتی با کارکرد محدود، ایده اصلی بر ایجاد فضایی چندلایه و مستقل متمرکز شد؛ فضایی که با وجود مقیاس کوچک، بتواند کیفیت و امکانات یک ویلای کامل را ارائه دهد و ارتباط نزدیکی با محیط طبیعی اطراف برقرار کند.

در روند طراحی این ویلا در نوشهر، نحوه استقرار حجم نقش مهمی در شکل‌گیری پروژه داشت. حجم اصلی از سطح زمین فاصله گرفته و بخشی از آن به‌صورت معلق بر روی استخر امتداد پیدا می‌کند. این تصمیم علاوه بر ایجاد کیفیت بصری سبک‌تر برای بنا، سطح بیشتری از محوطه را آزاد نگه می‌دارد و امکان استفاده از فضای زیر ساختمان را نیز فراهم می‌کند. اختلاف ارتفاع موجود در سایت، این بخش سایه‌دار را به فضایی قابل استفاده، به‌ویژه در فصل‌های گرم، تبدیل کرده است.

فرم نهایی پروژه بر اساس ترکیب سه بخش اصلی شکل گرفته است: حجم معلق، تراس نیمه‌باز و نشیمن داخلی. این سه فضا به‌جای آنکه به‌صورت بخش‌هایی مستقل عمل کنند، در امتداد یکدیگر سازمان‌دهی شده‌اند تا ارتباط میان داخل و بیرون تا حد ممکن پیوسته باشد.

در ضلع جنوبی، بازشوهای سرتاسری به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که با چرخش ۹۰ درجه باز شده و در امتداد جداره‌ها قرار می‌گیرند. با باز شدن کامل این جداره‌ها، مرز میان نشیمن داخلی و تراس نیمه‌باز تا حد زیادی از بین می‌رود و دو فضا به یک فضای واحد و پیوسته تبدیل می‌شوند. این انعطاف‌پذیری امکان شکل‌گیری موقعیت‌های مختلف برای استراحت، دورهمی‌های خانوادگی و فعالیت‌های تفریحی را فراهم می‌کند.