پروژه ویلایی سروناز در منطقه‌ی خوش‌اقلیم کردان، با رویکردی معاصر و مینیمال و با تأکید بر کیفیت فضایی و ارتباط با طبیعت طراحی و اجرا شده است. این پروژه تلاشی است برای خلق فضایی آرام، درون‌گرا و در عین حال گشوده به منظر، که تجربه‌ی سکونت را در بستری طبیعی بازتعریف می‌کند.

فرم بنا در پاسخ به موقعیت ارتفاعی زمین و دید گسترده به دشت اطراف شکل گرفته است. با توجه به ارزش منظر در این سایت، طراحی فضاهای باز به‌صورت تراس‌های قابل استفاده، به‌عنوان یکی از رویکردهای اصلی پروژه در نظر گرفته شد. این تراس‌ها نه‌تنها امکان بهره‌مندی حداکثری از چشم‌انداز طبیعی را فراهم می‌کنند، بلکه به‌عنوان امتداد فضاهای داخلی، کیفیت سکونت را ارتقا می‌دهند. در نتیجه، سازماندهی حجم ساختمان به‌گونه‌ای انجام شده است که این فضاهای باز به‌صورت یکپارچه در فرم کلی بنا خوانده شوند و به شکل‌گیری فرم نهایی پروژه منجر شوند.

در فرآیند طراحی حجم، تکرار و کاهش تدریجی طبقات به‌عنوان یک استراتژی فرمی به کار گرفته شده تا ضمن حفظ خوانایی معماری، تعادل مناسبی میان صلبیت حجم و سبکی بصری ایجاد شود. این رویکرد، علاوه بر بهبود تناسبات بنا، به ارتقای کیفیت نورگیری، تهویه طبیعی و ارتباط بصری با محیط پیرامون کمک کرده است.

در طراحی داخلی، سادگی، آرامش و کیفیت فضایی در اولویت قرار داشته است. استفاده از متریال‌های طبیعی، بافت‌های ملایم، رنگ‌های خنثی و نورپردازی غیرمستقیم، فضایی گرم و متعادل خلق کرده که مکمل زبان معماری بیرونی است. ارتباط پیوسته‌ی فضاهای داخلی با حیاط، تراس‌ها و فضای سبز، مرز میان داخل و خارج را کمرنگ کرده و حس حضور در طبیعت را تقویت می‌کند.

نور طبیعی، جهت تابش خورشید و مسیر دید، از عوامل اصلی در جانمایی فضاها و طراحی بازشوها بوده‌اند. پنجره‌ها و بازشوهای افقی و عمودی با دقت طراحی شده‌اند تا ضمن حفظ حریم خصوصی، بیشترین بهره را از نور، منظر و تهویه طبیعی فراهم کنند.